دوش در حلقه ي ما قصه ي گيسوي تو بود

                                          تا دل شب سخن از سلسله ي موي تو بود

دل كه از ناوك مژگان تو در خون مي گشت

                                          باز مشتاق كمانخانه ابروي تو بود

هم عفي الله ز صبا كز تو پيامي آورد

                                          ورنه در كس نرسيديم كه از كوي تو بود

عالم از شور و شر عشق خبر هيچ نداشت

                                          فتنه انگيز جهان غمزه ي جادوي تو بود

من سرگشته هم از اهل سلامت بودم

                                          دام راهم شكن طره ي هندوي تو بود

بگشا بند قبا تا بگشايد دل من

                                          كه گشادي كه مرا بود ز پهلوي تو بود

به وفاي تو كه بر تربت حافظ بگذر

كز جهان مي شد و در آرزوي روي تو بود

                                                                     « حافظ »