یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجها
                        یه نگین سبز خالص روی انگشتر دریا

تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی
غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی

                       زیر رگباره نگاهت دلم انگار زیرو رو شد
                       برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه
ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه

                      اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی
                      اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا
من و دل اما نشستیم چشم به راهت لبه دریا

                     دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی
                     لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی

دل تنها و غریبم داره این گوشه می میره
ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره

                    میرسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونم
                    اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای می مونم

                                                             « سیاوش قمیشی »