چرا هر دم ز هجر خود برايم غصه مي سازي ؟

مثال آدم لجباز ز كاهي كوه مي سازي ؟

چرا از من گريزاني ؟

چرا غرق تمنايي ؟

چرا اين گونه بي تابي ؟

نمي دانم كه شايد من زياده از تو مي خواهم كه با من مهربان باشي

مگر موي پريشانم نمي بيني !

مگر خواهش ز لب هايم نمي خواني !

به روزي مي خورم سوگند كه پيش ديدگان من

تو را عزم سفر بينم

دگر آرام هرگز نمي گيرم

به جرأت بازگويم كه نفرينم تو را با آن همه خوبي ،

چون صياد بي رحمي به پايت بوسه خواهد زد

كه هر دم بي من و با من

ز رفتن باز مي ماني

               *********************************************

من هيچ وقت دلم نمياد زيباترين گل زندگيمو...

كسي كه قشنگ ترين احساسو با اومدنش تو وجودم حس كردم ...

نفرين كنم اما حقم نبود اين جوري منو ناديده بگيري و ازم بگذري ...

اما من بازم

                       دوستت دارم گلكم   

اي كاش هيچ وقت پا تو اون وبلاگ نمي ذاشتم ...

اي كاش هيچ وقت خام حرفاي قشنگت نمي شدم ...

اي كاش هيچ وقت

           هيچ وقت نمي ديدمت ...

اي كاش ...

افسوس كه همه ي اينا اتفاق افتاده و من به تو دل بستم

اما حالا ... 

تو را دارم اي گل ، جهان با من است

تو تا با مني ، جان ِ جان با من است

چو مي تابد از دور پيشاني ات

كران تا كران آسمان با من است

چو خندان به سوي من آيي به مهر

بهاري پر از ارغوان با من است

كنار تو هر لحظه گويم به خويش

كه خوشبختي بي كران با من است

روانم بياسايد از هر غمي

چو ببينم كه مهرت روان با من است

چه غم دارم از تلخي روزگار ،

شكر خنده ي آن دهان با من است

                                      « فريدون مشيري »