| تبليغات | X |
من چه كنم خيال تو منو رها نمي كنه
اما دلت به وعده هاش يه كم وفا نمي كنه
من نديدم كسي رو كه مثل تو موندگار باشه
آدم خودش رو كه تو دل اينجوري جا نمي كنه
چشامو بستم و دارم تو رو بهتر مي بينم
اما چشم تو بازم منو نگا نمي كنه
عمريه دارم صدات مي كنم و جواب مي دي
عمريه چشات ولي منو صدا نمي كنه
نمي دونم چرا من شدم به عشق تو اسير
چرا عشق من چشاتو مبتلا نمي كنه
دلو پيچيدم لاي يه برگ ناز گل سرخ
چشات اما به دلم هم اعتنا نمي كنه
جون من خيلي كمه اما فدات گرچه آدم
جونشو براي هر كسي فدا نمي كنه
غنچه ي آرزوهام مي شكفه با خنده ي تو
حتي خوشبختي من اخماتو وا نمي كنه
نه دلت تنگه واسم نه حرفي داري بزني
آخه سنگم با شيشه اينجوري تا نمي كنه
من مي گم عاشقتم فقط به قيمت يه جون
تو قبول نمي كني دل اشتبا نمي كنه
من مي گم خدا كنه يه جوري مال من بشي
نمي دونم چرا اين كارو خدا نمي كنه
« مريم حيدرزاده »
نبسته ام به كس دل نبسته كس به من دل
چو تخته پاره بر موج رها رها رها من
ز من هر آنكه او دورچو دل به سينه نزديك
به من هر آنكه نزديك از او جدا جدا من
نه چشم دل به سويي نه باده در سبويي
كه تر كنم گلويي به ياد آشنا من
به ياد آشنا من
ستاره ها نهفته اند در آسمان ابري
دلم گرفته اي دوست هواي گريه با من
هواي گريه با من
ستاره ها نهفته اند در آسمان ابري
دلم گرفته اي دوست هواي گريه با من
هواي گريه با من
دلم گرفته اي دوست هواي گريه با من
نبسته ام به كس دل نبسته كس به من دل
چو تخته پاره بر موج رها رها رها من
ز من هر آنكه او دورچو دل به سينه نزديك
به من هر آنكه نزديك از او جدا جدا من
خيلي سخته چيزي رو كه تا ديشب بود يادگاري
صبح بلند شي و ببيني كه ديگه دوسش نداري
خيلي سخته كه نباشه هيچ جايي براي آشتي
بي وفا شه اون كسي كه جونتو واسش گذاشتي
خيلي سخته تو زمستون غم بشينه روي برفا
مي سوزونه گاهي قلب و زهر تلخ بعضي حرفا
خيلي سخته اون كسي كه اومد و كردت ديوونه
هوساش وقتي تموم شد بگه پيشت نمي مونه
خيلي سخته اگه عمر جادوي شعرت تموم شه
نكنه چيزي كه ريختي پاي عشق اون حروم شه
خيلي سخته اون كسي كه گفت واسه چشات مي ميره
بره و ديگه سراغي از تو و نگات نگيره
خيلي سخته تا يه روزي حرف هاي اون باورت شه
نكنه يه روز ندامت راه تلخ آخرت شه
خيلي سخته كه عزيزي يه شب عازم سفر شه
تازه فرداي همون روز دوست عاشقش خبر شه
خيلي سخته بي بهونه ميوه هاي كال و چيدن
بخدا كم غصه اي نيست چن روزي تو رو نديدن
خيلي سخته كه دلي رو با نگات دزديده باشي
وسط راه اما از عشق ، يه كمي ترسيده باشي
خيلي سخته كه بدونه واسه چيزي نگراني
از خودت مي پرسي يعني ، مي شه اون بره زماني؟
خيلي سخته توي پاييز با غريبي آشنا شي
اما وقتي كه بهار شد يه جوري ازش جدا شي
خيلي سخته يه غريبه به دلت يه وقت بشينه
بعد به اون بگي كه چشمات نمي خواد اونو ببينه
خيلي سخته كه ببينيش توي يك فصل طلايي
كاش مجازات بدي داشت توي قانون بي وفايي
خيلي سخته كه ببيني كسي عاشقيش دروغه
چقدر از گريه اون شب ، چشم تو سرش شلوغه
خيلي سخته و قشنگه آشنايي زير بارون
اگه چتر نداشته باشن توي دستا هر دو تاشون
خيلي سخته واسه ي اون بشكنه يه روز غرورت
اون نخواد ولي بمونه هميشه سنگ صبورت
خيلي سخته بودن تو واسه ي اون بشه عادت
ديگه بوسيدن دستات واسه اون نشه عبادت
خيلي سخته چشاي تو واسه ي اون كسي خيسه
كه پيام داده يه عمره واسه تو نمي نويسه
خيلي سخته كه دل تو نكنه قصد تلافي
تا كه بين دو تا پرستو نباشه هيچ اختلافي
خيلي سخته اونكه ديروز تو واسش يه رويا بودي
از يادش رفته كه واسش تو تموم دنيا بودي
خيلي سخته بري يكشب واسه چيدن ستاره
ولي تا رسيدي اونجا ببيني روز شد دوباره
خيلي سخته كه من و تو هميشه با هم بمونيم
انقد عاشق كه ندونن ديوونه كدوممونيم
« مريم حيدرزاده »
ماه رمضون امسال هم تموم شد...
ايشاالله سال بعد هم خدا ما رو به مهمونيه خودش دعوت كنه و لياقت نشستن كنار سفره ي خدا رو داشته باشيم.
شما رو نمي دونم ولي براي من ماه رمضون امسال يه طعم ديگه اي داشت...يه جورايي بهتر از هميشه بود.
امشب براي همه تون دعا مي كنم اميدوارم شمام به ياد من باشين.
دوستاي گلم عيد همگی مبارك
اين گلها هم تقديم به همه ي دوستاي عزيزم
لحظه ي ديدار نزديك است
باز من ديوانه ام ، مستم
باز مي لرزد دلم ، دستم
باز گويي در جهان ديگري هستم
هاي ، نخراشي به غفلت گونه ام را تيغ
هاي ، نپريشي صفاي زلفكم را دست !
و آبرويم را نريزي دل !
اي نخورده مست
لحظه ي ديدار نزديك است
« م. اخوان ثالث »
الهي خواندي تأخير كرديم
فرمودي تقصير كرديم
هيهات هر كسي ز در تو حاجتي مي خواهد
من آمده ام از تو ، تو را مي خواهم!
چگونه شمشيري زهرآگين
پيشاني بلند تو – اين كتاب خداوند را – از هم مي گشايد
چگونه مي توان به شمشيري ، دريايي را شكافت !
به پاي تو مي گريم
با اندوهي ، والاتر از غم گزايي عشق
و ديرينگي غم
براي تو با چشم همه ي محرومان مي گريم
با چشماني ، يتيم نديدنت
گريه ام ، شعر شبانه ي غم توست...
« سيد علي موسوي گرمارودي »
پيشاپيش شهادت امير مومنان علي (ع) رو به همه ي دوستاي عزيزم تسليت مي گم.
التماس دعا
قايقي خواهم ساخت ،
خواهم انداخت به آب .
دور خواهم شد از اين خاك غريب
كه در آن هيچ كسي نيست كه در بيشه ي عشق
قهرمانان را بيدار كند .
قايق از تور تهي
ودل از آرزوي مرواريد ،
همچنان خواهم راند .
نه به آبي ها دل خواهم بست
نه به دريا – پرياني كه سر از آب به در مي آرند
و در آن تابش تنهايي ماهيگيران
مي فشانند فسون از سر گيسوهاشان .
همچنان خواهم راند.
همچنان خواهم خواند :
« دور بايد شد ، دور .
مرد آن شهر ، اساطير نداشت .
زن آن شهر به سرشاري يك خوشه ي انگور نبود .
هيچ آيينه ي تالاري ، سرخوشي ها را تكرار نكرد .
چاله آبي حتي ، مشعلي را ننمود .
دور بايد شد ، دور .
شب سرودش را خواند ،
نوبت پنجره هاست . »
همچنان خواهم خواند .
همچنان خواهم راند .
پشت درياها شهري است
كه در آن پنجره ها رو به تجلي باز است .
بام ها جاي كبوترهايي است ، كه به فواره ي هوش بشري مي نگرند .
دست هر كودك ده ساله ي شهر ، شاخه ي معرفتي است .
مردم شهر به يك چينه چنان مي نگرند
كه به يك شعله ، به يك خواب لطيف .
خاك ، موسيقي احساس تو را مي شنود
و صداي پر مرغان اساطير مي آيد در باد .
پشت درياها شهري است
كه در آن وسعت خورشيد به اندازه ي چشمان سحرخيزان است .
شاعران وارث آب و خرد و روشني اند .
پشت درياها شهري است !
قايقي بايد ساخت .
« سهراب سپهري »
اميدوارم تو شبهاي مبارك قدر بتونيم يه قايق بسازيم و از اين غريب آباد سفر كنيم ...نمي دونم به كجا... يه جايي كه نزديك خدا باشيم.
تو اين شبها ما رو هم فراموش نكين
یک قطره اشک گوشه چشمات نشسته بود، بهت گفتم : اين ديگه چيه؟
روتو برگردوندي و گفتي : هيچي.
گفتم : خودم ديدم که گريه کردي.
گفتي : نه اين که اشک نيست.
گفتم : اگه اشک نيست پس چيه؟
گفتي : اين عشقه.
گفتم : عشق چيه؟
خيلي مهربون شده بودي.نگاه کردي توي چشمام!
گفتي : عشق يعني خاطره.
گفتم : خاطره چيه؟
گفتي : يعني خاطره ی اولين بار که ديدمت. يادت هست؟
گفتم : عشق حقيقي که يک لحظه نيست ! خاطره اولين ديدار من و تو که يک لحظه بود و تموم شد.
گفتي : ديدي اشتباه کردي ! عشق يعني تکرار خاطره ی اولين ديدار من و تو که تا آخر عمر توي ذهنم می مونه و مدام تکرار میشه.
حالا توي چشمات نگاه مي کنم
ويک قطره اشک آهسته از گوشه ی چشمام پايين مياد ...
گوش كن ، دورترين مرغ جهان مي خواند.
شب سليس است و يكدست و باز.
شمعداني ها
و صدا دار ترين شاخه ي فصل ‚ ماه را مي شنوند.
پلكان جلو ساختمان ،
در فانوس به دست
و در اسراف نسيم ،
گوش كن ، جاده صدا مي زند از دور قدمهاي تو را.
چشم تو زينت تاريكي نيست.
پلكها را بتكان ، كفش به پا كن و بيا.
و بيا تا جايي كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و زمان روي كلوخي بنشيند با تو
و مزامير شب اندام تو را ، مثل يك قطعه ي آواز به خود جذب كنند.
پارسايي است در آن جا كه تو را خواهد گفت :
بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه ی عشق تر است.
« سهراب سپهري »
