| تبليغات | X |
به جست و جوي تو
بر درگاه كوه مي گريم ،
در آستانه ي دريا و علف.
به جست و جوي تو
در معبر بادها مي گريم
در چارراه فصول ،
در چارچوب شكسته ي پنجره اي
كه آسمان ابرآلوده را
قابي كهنه مي گيرد.
به انتظار تصوير تو
اين دفتر خالي
تا چند
تا چند
ورق خواهد خورد؟
جريان باد را پذيرفتن
و عشق را
كه خواهر مرگ است.
و جاودانگي
رازش را
با تو در ميان نهاد.
پس به هيأت گنجي در آمدي :
بايسته و آزانگيز
گنجي از آن دست
كه تملك خاك را و دياران را
از اين سان
دل پذير كرده است!
نام ات سپيده دمي ست كه بر پيشاني آسمان مي گذرد
و ما همچنان
دوره مي كنيم
شب را و روز را
هنوز را ...
« احمد شاملو »
توي قصر سفيد زير سايه ي بيد تا چشام تو رو ديد
دل تو سينه تپيد با دلي پر از اميد خط عشقو كشيد
خدايي كه تو رو واسه من آفريد ، تو با اون نگاه آفتابي ، تو با
اون صورت مهتابي
عزيزي...
بهتريني...
دوستت دارم
شايد اگر دائم بودي كنارم
يه روز مي ديدم كه دوستت ندارم
مي خوام برم كه تا ابد بمونم
سخته براي هر دومون مي دونم
شايد اگر دائم بودي كنارم
يه روز مي ديدم كه دوستت ندارم
مي خوام برم كه تا ابد بمونم
سخته براي هر دومون مي دونم
فكر نكني دوري و اينجا نيستي
قلب من اونجاست تو تنها نيستي
خودم ميرم عكسم ولي تو قابه
مي شنوه حرفات ولي بي جوابه
رفتن من شايد يه امتحانه
واسه شناخت تو تو اين زمونه
غصه نخور زندگي رنگارنگه
يه وقتايي دور شدنم قشنگه
مراقب گلدونه اطلسي باش
يه وقتايي منتظر كسي باش
كسي كه چشام يه كمي روشنه
شايد يه قدري هم شبيه منه
كسي كه چشام يه كمي روشنه
شايد يه قدري هم شبيه منه
« مهستي عزيز »
گل نازم
مي دونم كه رفتنت دست خودت نبود و بايد مي رفتي!اما فكر نكن رفتن تو و نبودنت چيزي رو عوض مي كنه.من منتظرت مي مونم تا برگردي و هر روز برات دعا مي كنم.
اميدوارم هر جا هستي صحيح و سالم باشي و لبت هميشه خندون!!
ببخشيد يادم رفت بگم :
الان چند روزيه كه عشق من رفته سربازي!!
خيلي نگرانشم
خوب می ترسم دیگه دست خودم نیست!
وقتی کسی رو دوست داری حاضری جون فداش کنی
حاضری دنیا رو بدی فقط یه بار نگاش کنی
به خاطرش داد بزنی به خاطرش دروغ بگی
رو همه چی خط بکشی حتی رو برگ زندگی
وقتی کسی تو قلبته حاضری دنیا بد بشه
فقط اونی که عشقته عاشقی رو بلد بشه
قید تموم دنیا رو به خاطر اون میزنی
خیلی چیزا رو میشکنی تا دل اونو نشکنی
وقتی بشینه به دلت از همه دنیا می گذری
تولد دوبارته اسمشو وقتی می بری
حاضری جونتو بدی یه خار توی دستاش نره
حاضری مسخره ات کنن تمام آدمای شهر
اما نبینی اون باهات کرده واسه یه لحظه قهر
حاضری هر جا که بری به خاطرش گریه کنی
بگی که محتاجشی و به شونه هاش تکیه کنی
وقتی کسی تو قلبته یه چیز قیمتی داری
دیگه به چشمت نمی یاد اگر که ثروتی داری
حاضری هر کی جز اونو ساده فراموش بکنی
پشت سرت هر چی میگن چیزی نگی گوش بکنی
حاضری که بگذری از مقررات و دین و درس
وقتی کسی رو دوست داری معنی نمیده دیگه ترس
وقتی کسی رو دوست داری صاحب کلی ثروتی
نذار که از دستت بره این گنج خیلی قیمتی
با همه ي وجودم تقديمش مي كنم به تو!به تو كه بهتريني!
همه می پرسند:
- ((چیست در زمزمه ی مبهم آب؟
چیست در همهمه ی دلکش برگ؟
چیست در بازی آن ابر سپید،
روی اين آبی آرام بلند،
که تو را می برد اینگونه به ژرفای خیال؟
چیست در خلوت خاموش کبوترها؟
چیست در کوشش بی حاصل موج؟
چیست در خنده ی جام؟
که تو چندین ساعت،
مات و مبهوت به آن می نگری؟!))
- نه به ابر،
نه به آب،
نه به برگ،
نه به این آبی آرام بلند،
نه به این خلوت خاموش کبوتر ها،
نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام،
من به این جمله نمی اندیشم.
من،مناجات درختان را، هنگام سحر،
رقص عطر گل یخ را با باد،
نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه،
صحبت چلچله ها را با صبح،
نبض پاینده ی هستی را در گندم زار،
گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل،
همه را می شنوم،
می بینم.
من به این جمله نمی اندیشم!
به تو می اندیشم
ای سرا پا همه خوبی،
تک و تنها به تو می اندیشم.
همه وقت
همه جا
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم.
تو بدان این را ، تنها تو بدان!
تو بیا
تو بمان با من ، تنها تو بمان!
جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب
من فدای تو ، به جای همه گل ها تو بخند.
اینک این من که به پای تو درافتادم باز
ریسمانی کن از آن موی دراز،
تو بگیر،
تو ببند!
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را، تو بگو!
قصه ی ابر هوا را، تو بخوان!
تو بمان با من ، تنها تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش،
من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی ست
آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش!
«فریدون مشیری»
روز مبعوث شدن بزرگ مرد عالم ، والاترين مقام شفاعت و نيكوترين سرمشق آدميان
حضرت محمد مصطفي (ص)
كه هر وقت اسم مباركشان را مي بريم ناخواسته وجودمان گر مي گيرد و شروع به لرزيدن مي كند.
ابهت خاصي ست در اين مرد بزرگ كه زبونمان قاصر است از بيان بزرگي هايش.
مسلما هيچ وقت نمي توانيم مانند ايشان باشيم ولي همين كه بخواهيم و سعي كنيم نصف راه را رفته ايم!
نمي دانم شايد اشتباه مي كنم اما همين قدر مي دانم كه فاصله ي من از پيامبرم بيش ازصد برابر فاصله ي زمين تا آسمان است!!
پس برايم كافي ست كه فقط سعي كنم كه ذره اي مثل ايشان باشم!
عيد مبعث به همه ي عاشقان حضرتش مبارك باد
ستاره اي بدرخشيد و ماه مجلس شد
دل رميده ي ما را رفيق و مونس شد
نگار من كه به مكتب نرفت و خط ننوشت
به غمزه مسئله آموز صد مدرس شد
به بوي او دل شيداي عاشقان چو صبا
فداي عارض نسرين و چشم نرگس شد
به صدر مصطبه ام مي نشاند اكنون دوست
گداي شهر نگه كن كه مير مجلس شد
طرب سراي محبت كنون شود معمور
كه طاق ابروي يار منش مهندس شد
لب از ترشح مي پاك كن براي خدا
كه خاطرم به هزاران هوس موسوس شد
كرشمه تو شرابي به عارفان پيمود
كه علم بي خبر افتاد و عقل بي حس شد
ز راه ميكده ياران عنان بگردانيد
چرا كه حافظ از اين راه رفت و مفلس شد
« حافظ »
خدايا در اين روز بزرگ پيامبرت را به شفاعت مي گيرم
به حرمت اين مرد بزرگ از گناهانمان درگذر
به من و همه ي دوستانم و همه ي انسانهاي روي زمين نيرويي ببخش تا بتوانيم مصائب دنيا را با شكيبايي پشت بگذاريم و نيرويي كه بتوانيم با پاهايي ثابت و محكم در صراط مستقيم تو حركت كنيم!
خدايا مي داني كه امروز چقدر دستانم لرزان است و دلم پريشان
نمي دانم چه حسي ست در من وقتي از پيامبر مي نويسم؟!
اين حس زيبا را از من نگير
و
ياريم كن تا هميشه اين احساس زيبا را داشته باشم
و
كمك كن همه به همه ي آرزوهايشان برسند
و من ...
مي دانم گناه بزرگي ست وقتي ...
پس كمكم كن كه از شر شيطان رها شوم !
نه من بلكه ي همه ي انسانها
و عزيز دلم
پروانه ي خوبم
و كسي كه همه ي عشقم با اوست
طبيبم!
آمين
هزار دشمنم ار مي كنند قصد هلاك
گرم تو دوستي از دشمنان ندارم باك
مرا اميد وصال تو زنده مي دارد
و گرنه هر دمم از هجر توست بيم هلاك
نفس نفس اگر از باد نشنوم بويش
زمان زمان چو گل از غم كنم گريبان چاك
رود به خواب دو چشم از خيال تو هيهات
بود صبور دل اندر فراق تو حاشاكچ
اگر تو زخم زني به كه ديگري مرهم
وگر تو زهر دهي به كه ديگري ترياك
«حافظ»
ماهي هميشه تشنه ام
در زلال لطف بيكران تو.
مي برد مرا به هر كجا كه ميل اوست
موج ديدگان مهربان تو
زير بال مرغكان خنده هات
زير آفتاب داغ بوسه هات
- اي زلال پاك! –
جرعه جرعه جرعه مي كشم تو را
به كام خويش
تا كه پر شود تمام جان من
ز جان تو!
اي هميشه خوب !
اي هميشه آشنا !
هر طرف كه مي كنم نگاه ،
تا همه كرانه هاي دور ،
عطر و خنده و ترانه مي كند شنا
در ميان بازوان تو !
ماهي هميشه تشنه ام
اي زلال تابناك !
يك نفس اگر مرا
به حال خود رها كني
ماهي تو
جان سپرده
روي خاك !
هر وقت دلم از همه ي دنيا مي گيره اين ترانه با مفهومه زيبايي كه داره خيلي آرومم مي كنه.امروزم دلتنگم از دنيا و از همه ي آدماي بوقلمون صفتش!(نمي خوام حرمت اين وبلاگو به خاطر اين آدما زير پام بذارم اما گلكم مي خوام بدوني :
" تو قلبم تو رو دارم اگه خونه به دوشم
من اين عالم عشقو به عالم نفروشم"
واسه همين كل اين ترانه رو واست نوشتم!
دوستت دارم خيليييييييييييييييييييييييييييي زياد
به جز قصه ي اين عشق چي گفتم چي شنوفتم
همش درد دلم بود اگه قصه مي گفتم
آخ اگه قصه مي گفتم
چه حرفا كه نگفته هنوز روي لبامه
چه شعرا كه نخونده هنوز توي صدامه
آخ هنوز توي صدامه
تو قلبم تو رو دارم اگه خونه به دوشم
من اين عالم عشقو به عالم نفروشم
تو قلبم تو رو دارم اگه خونه به دوشم
من اين عالم عشقو به عالم نفروشم
نري دنبال مستي خودت در شرابي
واست مي چي بريزم خودت باده ي نابي
آخ خودت باده ي نابي
مي گن عالم مستي همين عالم عشقه
چه خوشبخته دل من كه دردش غمه عشقه
كه دردش غمه عشقه
تو قلبم تو رو دارم اگه خونه به دوشم
من اين عالم عشقو به عالم نفروشم
تو قلبم تو رو دارم اگه خونه به دوشم
من اين عالم عشقو به عالم نفروشم
چه خوبه بدوني كه با مهربوني
مي توني تو قلبم بموني! بموني!
بمون تا بتونم يه عاشق بمونم
يه دنياست تو چشمات واسه من نگاهات
مث مستي خيامه تو شعرام
مثل بارونه تو دريا
مثل مهتابه تو صحرا
بمون تا بتونم يه عاشق بمونم
تو تنها! تو تنها! بت من تو دنيا
عزيزي
مثل مجنون واسه ليلا
مث وامون واسه عذرا
مث خورشيد واسه فردا
نري دنبال مستي خودت در شرابي
واست مي چي بريزم خودت باده ي نابي
آخ خودت باده ي نابي
مي گن عالم مستي همين عالم عشقه
چه خوشبخته دل من كه دردش غمه عشقه
كه دردش غمه عشقه
تو قلبم تو رو دارم اگه خونه به دوشم
من اين عالم عشقو به عالم نفروشم
تو قلبم تو رو دارم اگه خونه به دوشم
من اين عالم عشقو به عالم نفروشم
امروز هر چي گشتم چيزي واسه روز پدر پيدا نكردم كه تو وبلاگ بذارم اما مي دونم بابام اين ترانه رو خيلي دوست داره.واسه همين تصميم گرفتم اين ترانه ي زيبا رو به باباي خوبم و همه ي پدراي مهربون تقديم كنم و بگم :
روز پدر مبارك!
اميدوارم شمام دوستش داشته باشين!
«حسرت»
نمي خواستم خورشيدو ازت بگيرم
نمي خواستم آسمونت ابري باشه
نمي خواستم كه چشات باروني و سرد
سهم تو گريه باشه بي صبري باشه
آرزوم بوده كه آسمون تو شبها
واسه تو يه سقف پر ستاره باشه
روي طاقچه ماه برات مث يه آينه
كهكشونا هم برات گهواره باشه
نازنين
من اگه تاريكم غمي نيست
تو به فرداها به روشني بينديش
همه ي پنجره ها ارزوني تو
به جهاني خوبو ديدني بينديش
نمي خواستم خورشيدو ازت بگيرم
نمي خواستم آسمونت ابري باشه
نمي خواستم كه چشات باروني و سرد
سهم تو گريه باشه بي صبري باشه
دخترم دلخوشي بابا هميشه
به گل افشوني لبخند تو بوده
خودش آشناي پاييزو اما
برا خاطر تو از بهار سروده
خودش آشناي پاييزو اما
برا خاطر تو از بهار سروده
نازنين
من اگه تاريكم غمي نيست
تو به فرداها به روشني بينديش
همه ي پنجره ها ارزوني تو
به جهاني خوبو ديدني بينديش
دوست دارم يه يادي هم از بابابزرگم كه خيلي دوستش داشتم و الان پيش ما نيست و البته همه ي پدرايي كه امروز كنار بچه هاشون نيستن بكنم و براشون از درگاه خدا طلب آمرزش بكنم .
انشالله كه حضرت علي (ع) شفيع همه شون در روز قيامت باشه!!
روح همه شون شاد!
من بهارم تو زمين
من زمينم تو درخت
من درختم تو بهار.
ناز انگشتاي بارون تو باغم مي كنه
ميون جنگلا تاقم مي كنه.
تو بزرگي مث شب.
اگه مهتاب باشه يا نه
تو بزرگي
مث شب.
خود مهتابي تو اصلا ، خود مهتابي تو.
تازه ، وقتي بره مهتاب و
هنوز
شب تنها
بايد
راه دوري رو بره تا دم دروازه ي روز.
مث شب گود و بزرگي
مث شب.
تازه روزم كه بياد
تو تميزي
مث شبنم
مث صبح.
تو مث مخمل ابري
مث بوي علفي
مث اون ململ مه نازكي :
اون ململ مه
كه رو عطر علفا ، مثل بلا تكليفي
هاج و واج مونده مردد
ميون موندن و رفتن
ميون مرگ و حيات.
مث برفايي تو
تازه آبم كه بشن برفا و عريون بشه كوه
مث اون قله ي مغرور بلندي
كه به ابراي سياهي و به باداي بدي مي خندي...
من بهارم تو زمين
من زمينم تو درخت
من درختم تو بهار.
ناز انگشتاي بارون تو باغم مي كنه
ميون جنگلا تاقم مي كنه.
تمام دنيا يك طرف تو يك طرف عزيزم
عزيزم
تمام خوبا يك طرف تو يك طرف عزيزم
عزيزم
آهسته و پيوسته مهرت به دل نشسته
حالا جونم به جونت بسته عزيزم
طلسم نا اميدي تو قلب من شكسته
حالا جونم به جونت بسته عزيزم
نشستي توي قلبم خوب چشمتو واكردي
ديدي واسه ي هميشه خوب جايي پيدا كردي
خوب جايي پيدا كردي
يه روز دو روز نمي شه ديگه واسه ي هميشه
بشين بشين تو قلبم بشين كه خوب نشستي
حالا عزيز دل تو هستي
تمام دنيا يك طرف تو يك طرف عزيزم
عزيزم
تمام خوبا يك طرف تو يك طرف عزيزم
عزيزم
آهسته و پيوسته مهرت به دل نشسته
حالا جونم به جونت بسته عزيزم
طلسم نا اميدي تو قلب من شكسته
حالا جونم به جونت بسته عزيزم
«مهستي عزيز»
گاهی اوقات
احتیاج به یه آدمی داری٬
یه دوستی٬
که واسته روبهروت
محکم توی چشمات رو نگات کنه
و بزنه تو گوشت
که تو٬ صورتت خم شه و دستت رو بذاری روی گونهت و دوباره نگاش کنی
ببینی که خشمگینه٬
ببینی که از دستت عصبانیه
توی اخم صورتش ببینی که دوستت داره
ببینی که دوستته.
که نگاش کنی٬ همونجوری که دستت روی صورتیه که اون بهش کشیده زده٬
که بهت بگه « تو چته؟ بسه٬ به خودت بیا .. تو چته .. »
که سرت فریاد بکشه ..
که تو یه هو بلرزی٬
که بری بغلش٬
که بغلت کنه٬
همون دستی که کوبید تو صورتت رو بذاره رو سرت٬ توی موهات٬
که سرت رو فشار بده توی گودی شونش٬
که تو چشمات رو ببندی٬
روی شونهش گریه کنی٬
بلزی٬
و با خودت فکر کنی که « تو واقعاً چته .. »
